Η «Εθνική συστράτευση» και η ...«back door»

Η ...«Εθνική συστράτευση» που ζήτησε εκ νέου ο πρωθυπουργός, κ.Γ. Παπανδρέου, ρίχνοντας το γάντι στα κόμματα της αντιπολίτευσης να... βάλουν πλάτη για τη διαφθορά και την αδιαφάνεια, μου θύμισαν τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα Tristan Bernard, που πριν ένα αιώνα έγραφε ότι:«Κανείς δεν φαίνεται περισσότερο αθώος, από έναν ένοχο που ...δεν κινδυνεύει πια».

Αναντίρρητα η διαφθορά στον τόπο μας θέτει ένα σοβαρό πλήγμα ανάπτυξης και προκαλεί παθογένειες και στρεβλώσεις στην οικονομία μας. Ταλαιπωρεί την κοινωνία μας ως αποτέλεσμα της παθολογίας της λειτουργίας τού συστήματος.
Αναμφίβολα λοιπόν η διαφθορά μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο συστημικά με την αλλαγή των κανόνων με ένα ανοικτό σύστημα.

Όμως...., την ίδια ώρα που ο κ. Γ. Παπανδρέου ζητά συστράτευση για την διαφθορά, δεν ξέρω εάν γνωρίζετε ότι μόλις προχθές αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους (ο φερετζές ενός άρρωστου δικαιϊκού συστήματος, που αποδεικνύει ότι το Δίκαιο τελικά είναι μία πολυδαίδαλη έννοια-επιχείρηση ) και ο ...τελευταίος προφυλακισμένος για την υπόθεση SIEMENS.

Πρόκειται για τον κ. Πρόδρομο Μαυρίδη, άλλοτε υψηλόβαθμο στέλεχος της γερμανικής εταιρείας, ο οποίος είχε κριθεί προφυλακιστέος τον περασμένο Μάιο με τις κατηγορίες της δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Θα θυμάστε ότι, όπως έγραφα τον Μάιο (εδώ) ο κ. Μαυρίδης είχε δώσει κατάθεση ενώπιον των εσωτερικών ελεγκτών της μητρικής SIEMENS κ. Burgard, Hafner και Huppert, όπου έκαιγε «κόσμο» για την περίοδο 1997-2004, καθώς παραδεχόταν, μεταξύ άλλων, ότι:«Οι πολυάριθμες ....πριμοδοτήσεις (sic !) ήταν απαραίτητες, ιδίως επειδή η διοίκηση του ΟΤΕ τα προηγούμενα χρόνια είχε αντικατασταθεί πλήρως, συνολικά τέσσερις φορές και γι’ αυτό το λόγο έπρεπε να διασφαλιστεί ότι δεν θα μεταβαλλόταν τίποτα, ως προς τη συμφέρουσα για τη SIEMENS ....ακολουθούμενη πρακτική».

Όπως θα θυμάστε είχα αποκαλύψει (εδώ) ότι στο ΔΣ του ΟΤΕ (ΦΕΚ 2815/18 Απριλίου 2002) μαζί με τον υπόδικο , αλλά και πρόσφατα αποφυλακισθέντα με ...περιοριστικούς όρους (είπαμε,…. μετεκλογικά δεν έμεινε μέσα ΚΑΝΕΙΣ !), κ. Σκαρπέλη , ήταν και ο ...σημερινός υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου !!!.
Και δεν ήταν και ο μόνος! Στα ΔΣ του λαδωμένου ΟΤΕ μετείχαν και άλλοι ...«εκσυγχρονιστές» , οι οποίοι σήμερα βρίσκονται «ανάμεσα μας» ,καταλαμβάνοντας υψηλές θέσεις διοικητών, διορισμένοι πρόσφατα από τον κ. Γ. Παπανδρέου.

Όμως το παραμύθι της ....«διαφάνειας» έχει και συνέχεια. Μόλις προχθές ο υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας(?) και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κ. Καστανίδης, μεταξύ των υπολοίπων μέτρων για την πάταξη της ....διαφθοράς στην χώρας μας πέρασε και ένα πονηρό ... «καθαγιαστικό γραμμάτιο».
Απλά οι κεραμιδόγατοι και οι γουρλομάτηδες της δημοσιογραφίας (μέρος της ολοφάνερης διαπλοκής στην χώρα μας), «πάσαραν» το μέτρο για τις offshores ως αποχαυνωτικό δόλωμα , αποκρύπτοντας το …αγκίστρι!

Ποιο ήταν λοιπόν το «καθαγιαστικό γραμμάτιο»; Το αγκίστρι λοιπόν ήταν η εισήγηση νομοσχεδίων για ...επιεική μεταχείριση όσων συμπράττουν με τη Δικαιοσύνη, προκειμένου να αποκαλυφθούν φαινόμενα και πράξεις διαφθοράς.
Θα αφορούν όλα τα περιουσιακά εγκλήματα κατά του Δημοσίου, όπως κυρίως απάτη, απιστία, πλαστογραφία, υπεξαίρεση, δωροδοκία, δωροληψία, κ.ο.κ.

Πιστεύετε ότι μετά από αυτό, θα γυρίσει κανείς από τους ασπάλακες της SIEMENS και του ΟΤΕ στην φυλακή; Θα σας πω τα μελλούμενα λοιπόν!
Οι ασπάλακες θα ...συμπράξουν (ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΑ φυσικά) στην δικαιοσύνη και το ΠαΣοΚ θα σηκώσει τους τόνους ξεχνώντας τα περί συναίνεσης, ήπιου κλίματος λόγω «οικονομίας στην εντατική» κλπ,(ήδη δειλά- δειλά έχουν ξεκινήσει οι διεργασίες.... περί εξεταστικών).

Με αυτόν τον τρόπο θα αλλάξει την επικοινωνιακή πολιτική ατζέντα όταν κρίνει ότι το κλίμα λόγω των σκληρών οικονομικών μέτρων είναι ...βαρύ και προκαλεί μεγάλο πολιτικό κόστος.
Οι ασπάλακες θα ευεργετηθούν από το γράμμα του (νέου) νόμου και δεν θα γυρίσουν στην φυλακή, το ΠαΣοΚ (εκτός Τσουκάτου) θα έχει βγει από την διαδικασία...καθαγιασμένο, τα μπακαλοτεύτερα που παρουσιάστηκαν ως επίσημα λογιστικά βιβλία θα ...ξεχαστούν και όλα «μέλι γάλα».

Σ` ένα σκάνδαλο «κοπής και ραφής ΠαΣοΚ», που έβγαζε μάτια -αφού υπάρχει και η κατάθεση Τσουκάτου- το ΠαΣοΚ τελικά θα βρεθεί και ...«από πάνω»!!

Καταλάβατε γιατί θυμήθηκα τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα Tristan Bernard ; Κατά τα άλλα, ο κ. Γ. Παπανδρέου ζητά να βάλουν πλάτη ΚΑΙ τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα κατά ...της διαφθοράς!
Ποτέ άλλοτε δεν θα πήγαινε «γάντι» εκείνη η περίφημη φράση του Εθνάρχη Κ. Καραμανλή, όσο στις μέρες μας: «Η Ελλάδα είναι ένα απέραντο τρελοκομείο»!..

Συμμετοχή της Blackwater σε επιχειρήσεις της CIA

Ένοπλοι άνδρες της εταιρίας Blackwater Worldwide συμμετείχαν σε ορισμένες από τις πλέον ευαίσθητες επιχειρήσεις της CIA, μεταξύ των οποίων και επιδρομές με στόχο εξτρεμιστικά στοιχεία στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αποκαλύπτουν οι New York Times.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας, ο ρόλος της Blackwater άρχισε το 2002, όταν η CIA ανέθεσε στην ιδιωτική εταιρία τη φύλαξη της περιμέτρου γύρω από τον σταθμό που είχε στο ξενοδοχείο Ariana, στην Καμπούλ.

Η Blackwater, που σήμερα έχει μετονομαστεί σε 'Xe Services', ανέλαβε επίσης την ασφάλεια του σταθμού της CIA στη Βαγδάτη, ένα χρόνο μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ.

Ωστόσο οι Τimes γράφουν ότι ο ρόλος της Blackwater στους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν άλλαξε δραματικά όταν οι άνδρες της άρχισαν να παρέχουν υπηρεσίες ασφάλειας στα στελέχη της CIA που δρούσαν στην περιοχή, ακόμα και στη διάρκεια επιχειρήσεων που γίνονταν σε συνεργασία με άνδρες των ειδικών δυνάμεων Delta Force και Navy Seals.

Οι επιδρομές σε κρησφύγετα εξτρεμιστών στο Ιράκ, γνωστές και ως επιχειρήσεις «αρπαγής», γίνονταν σχεδόν κάθε βράδυ από το 2004 έως το 2006.

Οι Times επικαλούνται αρκετούς πρώην άνδρες ασφαλείας της Blackwater, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι επιχειρήσεις σύλληψης και δολοφονίας εξτρεμιστών στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν έγιναν .....επιχειρήσεις ρουτίνας, έτσι ώστε το προσωπικό της εταιρίας δεν παρείχε απλά προστασία στους άνδρες της CIA, αλλά συμμετείχε ενεργά.

Οι Times έγραψαν τον Αύγουστο ότι η CIA ανέθεσε επίσης στη Blackwater ένα μυστικό πρόγραμμα για την παρακολούθηση και την εκτέλεση υψηλόβαθμων στελεχών της Αλ Κάιντα. Το πρόγραμμα αυτό κόστισε εκατομμύρια δολάρια, αλλά δεν απέφερε αποτελέσματα, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Το όνομα της Blackwater ήλθε στην επικαιρότητα του πολέμου στο Ιράκ, όταν τον Σεπτέμβριο του 2007 άνδρες της εταιρίας δολοφόνησαν 14 άοπλους Ιρακινούς πολίτες στη διάρκεια επιχείρησης παροχής προστασίας σε μία αυτοκινητοπομπή Αμερικανών διπλωματών, στη Βαγδάτη.

politis-news.com

It’s the economy, stupid

«Η οικονομία, κουτέ». Αρχικά, η φράση ήταν μια λακωνική διατύπωση της προεκλογικής τακτικής του Μπιλ Κλίντον, το 1992. Γραμμένη σε ένα χαρτί κολλημένο στον τοίχο του αρχηγείου της εκστρατείας του, προοριζόταν για να υπενθυμίζει στον ίδιο και το επιτελείο του την προτεραιότητα.
Εγινε όμως σύνθημα της εκστρατείας και απεδείχθη η φράση-κλειδί, χάρη στην οποία ο Κλίντον κέρδισε τις εκλογές,έγραφε χθες ο Στέφανος Κασιμάτης.

Σήμερα, έχει περάσει πλέον ως στερεότυπο στη γλώσσα της πολιτικής διεθνώς. Φοβάμαι ότι κάποιος πρέπει να τη θυμίσει στον Γιώργο Παπανδρέου, καθώς η πολιτική της κυβέρνησης εξακολουθεί να στέλνει αντιφατικά μηνύματα στις διεθνείς αγορές και ένα ερώτημα τίθεται με ολοένα μεγαλύτερη συχνότητα πλέον: αν ο πρωθυπουργός παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει την κρισιμότητα της κατάστασης στην οικονομία ή αν, πράγματι, δεν έχει αντιληφθεί. Τι ακριβώς συμβαίνει: δεν θέλει ή δεν μπορεί;

Κατά πληροφορίες προερχόμενες από εκπαιδευμένους μύστες, με σπάνια δυνατότητα διείσδυσης στη σκέψη του Γιώργου, ο πρωθυπουργός θεωρεί ότι η διαφορά των δέκα μονάδων με την οποία κέρδισε τη Ν.Δ. είναι προσωπικό επίτευγμά του.
Ως εκ τούτου, δίνει προτεραιότητα στην εκπλήρωση των προεκλογικών υποσχέσεών του, ώστε με τον τρόπο αυτό να εδραιώσει την αξιοπιστία του έναντι των ψηφοφόρων του. Δημιουργεί, με άλλα λόγια, τη βάση της προσωπικής ισχύος του, όπως έκανε και ο πατέρας του στην πρώτη τετραετία του - την αρχή του δημοσιονομικού κατήφορου της χώρας...

Η σημερινή πραγματικότητα όμως ουδεμία σχέση έχει με το μακρινό 1981. (Εκτός από το κοινό επώνυμο των δύο πρωθυπουργών, τότε και σήμερα...) Η αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης απαιτεί μάλλον έναν Ανδρέα Παπανδρέου του 1985.

Θυμίζω ότι τότε το ΠΑΣΟΚ είχε κερδίσει τις εκλογές, με την Αννούλα (το αξιαγάπητο κοριτσάκι με τα λουλούδια) και με την υπόσχεση για ....«ακόμη καλύτερες ημέρες».
Οταν όμως ο τότε διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος (ο σοβαρότατος, πλην μισητός στους λαϊκιστές, Δημήτριος Χαλικιάς) γνωστοποίησε στον Παπανδρέου ότι ....οι ταμειακές δυνατότητες του κράτους αρκούσαν για μόνον είκοσι ημέρες, εκείνος ( σ.σ αφού πρώτα ξανα-μανα δανείστηκε, αυξάνοντας το εξωτερικό ΜΟΝΟ χρέος- γιατί υπήρχε και το εσωτερικό με την μορφή ομολόγων- κατά 407 δις δραχμές και το ποσοστό του επί του ΑΕΠ από 16.4% το 1984, το πήγε 22% το 1985 ) έκανε στροφή 180 μοιρών στην πολιτική του και, για δύο χρόνια, με αρμόδιο υπουργό τον Κώστα Σημίτη, εφάρμοσε ένα σοβαρό πρόγραμμα σταθεροποίησης.

Τι να κάνουμε, λοιπόν; Ο Γιώργος ονειρευόταν το δικό του 1981, του έλαχε όμως το δικό του 1985. Οσο και αν δεν του αρέσει η προοπτική της υποχώρησης, είναι η μόνη που ανοίγεται μπροστά του. Μπορεί ακόμη και να βγει κερδισμένος από αυτή, γιατί η υποχώρηση είναι μεγάλο σχολείο.

Θυμίζω, λ.χ., την απάντηση που έδωσε ο περίφημος Μόλτκε ο νεότερος (ο αρχιτέκτων του αξέχαστου 1870...), όταν ένας κόλακας τον έβαλε στη χορεία των μεγάλων στρατηγών μαζί με τον Ναπολέοντα: «Οχι, διότι δεν έχω διευθύνει ποτέ μια υποχώρηση» - και το εννοούσε.

Μια υποχώρηση προς την πραγματικότητα χρειάζεται, δηλαδή μόνον περικοπή των δημοσίων δαπανών και καθόλου αύξηση .
Οι συμψηφισμοί του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο CNN (θα δώσουμε μεν, θα κόψουμε δε, εν τέλει θα δανειστούμε τρία δισ. λιγότερα το 2010) δεν εξυπηρετούν τίποτε, εκτός από το εγώ της Λούκας και του Παπουτσή.

Το δήθεν νοικοκύρεμα, που πάει να πουλήσει η κυβέρνηση στις διεθνείς αγορές, προκύπτει από ρυθμίσεις, η τήρηση των οποίων επαφίεται στη διάθεση των κυβερνώντων. Δεν έχουν χαρακτήρα οριστικό. Δεν είναι μεταρρυθμίσεις!

Οι μεταρρυθμίσεις προϋποθέτουν την αποσύνδεση της πολιτικής για το συμφέρον του τόπου από τα συμφέροντα του δημόσιου τομέα και όχι απλώς την αποσύνδεση κόμματος και κυβέρνησης, όπως ευαγγελίζεται ο Γιώργος.

Αυτό γίνεται μόνον μέσω της περιστολής του δημόσιου τομέα. Η τηλεοπτική μετάδοση ανιαρών διαλέξεων από το Υπουργικό Συμβούλιο, όπου η πίεση της πραγματικότητας μεταφράζεται σε ποίηση δεν εξυπηρετεί τίποτε, πέραν του ναρκισσισμού όσων την εκφέρουν.

O Θεός παρακαλείται να βάλει το χέρι του....