Το «φαινόμενο της πεταλούδας».

Πόσο μπορεί να συνδέονται οι πειρατείες στην Σομαλία, ή η τήξη των πάγων με τα εθνικά μας θέματα;
Κάποιοι πιθανώς να απαντήσουν ..καθόλου. Κάποιοι άλλοι, ασθενείς από τον «ιό της σκανδαλολογίας» , ευρισκόμενοι μονίμως στην «εντατική» της εκλογολαγνείας ,και έχοντας απολέσει προ πολλού την συνείδησή τους ευρισκόμενοι σε διαρκές «δημοσκοπικό κώμα», αδυνατούν να απαντήσουν.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία πολιτών, υπεύθυνων, ενημερωμένων, που δεν έχουν τάσεις ομφαλοσκόπησης. Λίγοι μεν , αλλά (ευτυχώς)...υπάρχουν.

Αυτοί λοιπόν γνωρίζουν ότι οι πειρατείες της Σομαλίας ή η τήξη των πάγων, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα εθνικά μας θέματα. Τόσο στο στρατηγικό επίπεδο , όσο και στο συμπερασματικό και γεωπολιτικό.

Και αυτό γιατί τα πρόσφατα γεγονότα με τους Σομαλούς πειρατές και την ομηρία αρκετών πλοίων και πληρωμάτων έχουν οδηγήσει τους Αμερικανούς να αναλάβουν οι ίδιοι την άμεση επικύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Την πρωτοβουλία έχει αναλάβει το Council on Foreign Relations (CFR).Ένα από τα πλέον ισχυρά think tanks των ΗΠΑ με σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Με έκθεσή του λοιπόν ,εισηγείται την άμεση επικύρωση της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας από την Ουάσιγκτον, αφού όπως υπογραμμίζει, αυτό καθίσταται αναγκαίο μετά την αύξηση των επιθέσεων από πειρατές στα ανοιχτά της Σομαλίας, την άνοδο νέων ναυτικών δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ινδία, και τη τήξη των πάγων που ανοίγει νέα ζητήματα υφαλοκρηπίδας στην αρκτική ζώνη και γεννά συμφέροντα εμπορικής εκμετάλλευσης της περιοχής.

Μάλιστα η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, στην τελευταία συνεδρίασή της, ενέκρινε ( 17 ψήφους υπέρ και 4 κατά) τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Η εξέλιξη αυτή λοιπόν έχει έντονο ελληνικό ενδιαφέρον, καθώς ενδεχόμενη επικύρωση της Σύμβασης διευκολύνει την Αθήνα στους χειρισμούς της, ιδιαίτερα όσον αφορά την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12ν.μ. στο Αιγαίο.

Μπορεί η επικύρωση από τις ΗΠΑ της προαναφερθείσας Σύμβασης να μην είναι δεσμευτική για την Τουρκία, θα είναι όμως μια εξέλιξη με ψυχολογικές και διπλωματικές επιπτώσεις.

Και αυτό γιατί η επικύρωση αυτή κατεβάζει τις ΗΠΑ από το κάδρο της «αμεροληψίας» ή της αρνητικής προδιάθεσης εάν θέλετε , σε ότι έχει να κάνει με το δίκαιό μας για επέκταση των χωρικών μας υδάτων .

Βλέπετε λοιπόν πως η πειρατείες στη Σομαλία ή η τήξη των πάγων είναι συμπερασματική συνάρτηση των εθνικών μας συμφερόντων;

Βλέπετε ότι η θεωρία του Χάους- που κάποιοι την θεωρούν την τρίτη επανάσταση της Φυσικής στον 20ο αι., μετά τη Θεωρία της Σχετικότητας και τη Κβαντομηχανική - βρίσκει εφαρμογή σε όλα τα επίπεδα της Φύσης;

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι μια τριάδα πολιτικών ανδρών της χώρας μας σε συνεργασία με έναν , καθ` ομολογία, άξιο Ελληνοαμερικανό, έβαλαν ...λίγο και όσο έπρεπε το χεράκι τους στο ...τίναγμα των φτερών της πεταλούδας .

Τα υπόλοιπα ακολούθησαν τα χαρακτηριστικά των χαοτικών συστημάτων. Τα αποτελέσματα ορατά!

Οι Ανοησίες περι λάθους..

Το σχέδιο ήταν έτοιμο, αλλά ο Κ. Καραμανλής το χάλασε. Γι’ αυτό και η αντιπολίτευση «σκούζει».

Το ΠαΣοΚ «λογάριαζε», μετά ...βεβαιότητος (...!), ότι μετά την κατάθεση του βουλευτή Γιάννη Μανώλη ο Λευκαδίτης ανακριτής Ζαβιτσάνος θα έστελνε τη δικογραφία της υπόθεσης «Γερμανός» στη Βουλή. Απευθείας.(...!)
Παρακάμπτοντας τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.Αυτά ισχυρίζεται ο Μανόλης Κοττάκης στον ΕΤ , που θεωρείται (και είναι) από τους πλέον έγκυρους και πλήρως ενημερωμένους δημοσιογράφους.

Με το που θα διαβιβαζόταν ο φάκελος στην ανοικτή Βουλή, η αξιωματική αντιπολίτευση θα κατέθετε πρόταση σύστασης Προανακριτικής Επιτροπής κατά του Γιώργου Αλογοσκούφη.
Ευσεβής πόθος της αντιπολίτευσης ήταν να πάμε σε ευρωεκλογές με κατηγορούμενο τον πρωθυπουργό της χώρας.

Οι άνθρωποι σχεδίαζαν να πιέσουν τον Αλογοσκούφη να επιβεβαιώσει ότι όχι μόνο γνώριζε τις λεπτομέρειες του, ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ, επαχθούς deal «"Γερμανού"-COSMOTE», αλλά πως κρατούσε ενήμερο και τον πρωθυπουργό.

Έτσι πίστευαν ότι θα εξόντωναν τον «εφιάλτη» του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος, παρά τη φθορά της κυβέρνησής του, παραμένει ισχυρός στην κοινωνία και θεωρείται μακράν ο καταλληλότερος πρωθυπουργός.

Ο εγκλωβισμός του Καραμανλή σ’ ένα ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟ σκάνδαλο με «πρωταγωνιστή» τον ίδιο και συμμέτοχο τον Γ. Αλογοσκούφη ήταν γι’ αυτούς η τέλεια παγίδα.
Οι «σκληροί» που περιστοιχίζουν τον Γιώργο (ο τέως αρχηγός, ο τέως Ακικός και οι άλλοι) πίστεψαν ότι αυτή τη φορά το σχέδιο εξόντωσης του ισχυρού χαρτιού του αντιπάλου θα έπιανε.

Διότι την προηγούμενη, όταν το αποπειράθηκαν και πάλι με τον ...«πεντακαθαρίδη» ψευδομάρτυρα Κουκουβίνο, ένα βίντεο τους έκαψε ( και με τον Παπακωνσταντίνου να κάνει το ...παγώνι).

Ούτε και αυτή τη φορά τα κατάφεραν όμως. Ο Γ. Μανώλης δεν κατέθεσε τελικώς την προηγούμενη Τετάρτη (όπως ήλπιζαν) και όταν κατέθεσε δεν είπε αυτά που ....ΝΟΜΙΖΑΝ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΙ (με βάση τις αγορεύσεις του).

Ο δε Καραμανλής ενημερώθηκε εγκαίρως και «νομίμως» - «συνταγματικώς» χάλασε την εις βάρος του σκευωρία.
Αυτά για την ιστορία και για να μην τσιμπάνε ορισμένοι στις ανοησίες περί «λάθους».

Υ.Γ.: Ο Δ. Ρέππας αμέσως μετά την παραίτηση Βερελή πρότεινε στον ΓΑΠ να πάει σε αναπληρωματικές εκλογές στην Αιτωλοακαρνανία. Εκείνος αρνήθηκε. Φοβήθηκε ή περίμενε τον «Γερμανό» να τον σώσει;

Δεν βγαίνουν τα βήματα.

Βρίσκω ότι η ομιλία Παπανδρέου στα ΤΕΙ της Αθήνας παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, έγραφε τις προάλλες ο Μ. Κοττάκης στον ΕΤ.
Όχι μόνο γιατί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκανε παραμονές φοιτητικών εκλογών ένα δώρο στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, αποκαλύπτοντας ότι θα καταργήσει το νόμο-πλαίσιο και θα τον αντικαταστήσει μ’ ένα δικό του, ο οποίος δεν θα εγγυάται τα επαγγελματικά δικαιώματα όλων των πτυχιούχων! («Το κράτος θα αξιολογεί...»).

Η ομιλία Παπανδρέου παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί δείχνει το βαθμό της σύγχυσης που υπάρχει στην αξιωματική αντιπολίτευση για τη γραμμή της σε μια σειρά θέματα.

Παράδειγμα: Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης έβαλε ξανά στην ατζέντα του τη μάχη ενάντια στα «συμφέροντα» που τον πολεμούν.
Από μια άποψη, καλά έκανε. Πρέπει όμως κάποτε να αποφασίσει ποια είναι η οριστική θέση του: Μαζί τους ή εναντίον τους;

Όταν, λ.χ., γευμάτιζε το χειμώνα με μιντιάρχες στον Λυκαβηττό, σε γραφεία εφημερίδων, τα συμφέροντα τον πολεμούσαν ή τον αγαπούσαν;

Όταν τα «συμφέροντα» τον χαρακτήριζαν με πρωτοσέλιδα σημειώματα «εν αναμονή πρωθυπουργό» και εκείνος ανέμιζε στην τελευταία του συνέντευξη ηρωικά πρωτοσέλιδα του παρελθόντος, τα συμφέροντα τι ήταν; Φιλικά ή εχθρικά;

Κι όταν γευμάτιζε στην Εκάλη με τραπεζίτες τούς έλεγε, όπως χθες, ότι «τα ισχυρά συμφέροντα εξαγοράζουν πολιτικούς, δικαστές, αστυνομικούς ή media»;

Καθαρές κουβέντες! Δεν μπορεί να αλλάζουν οι θέσεις της αντιπολίτευσης ανάλογα με την εποχή! Έρωτες το χειμώνα και έχθρες την άνοιξη.
Το ίδιο ισχύει και για τα σκάνδαλα: Δεν είναι δυνατόν όλο το χειμώνα να ζητά η αντιπολίτευση ειδικά δικαστήρια για συγκεκριμένα πρόσωπα με βάση την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και μόλις είδε την άνοιξη ότι η τακτική αυτή δεν της βγαίνει να λέει ο αρχηγός της ότι «σκοπός μας δεν είναι η στοχοποίηση κάποιων προσώπων».

Δεν είναι επίσης δυνατόν όλο το χειμώνα να τάζουν στους πάντες τα πάντα και τώρα που βλέπουν ότι δικαιώνεται η θέση Καραμανλή περί υπευθυνότητας να διαρρέουν ότι μελετούν «αναθεώρηση του προγράμματός τους».

Δυστυχώς για την ίδια, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει πρόβλημα συγχρονισμού με τους ρυθμούς της κοινωνίας. Και τώρα που θα κληθεί ως άλτης να περάσει τον πήχυ, δεν θα της βγαίνουν τα βήματα.
«etipos»