Διαλυτικά φαινόμενα

Από τις χθεσινές δηλώσεις του Υπουργού Οικονομικών προκύπτει με σαφήνεια ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος παίζει «κρυφτούλι» με τα νέα μέτρα και τις εκλογές.

Είναι φανερό ότι ο «τσάρος» επιδιώκει να μεταφέρει στην επόμενη κυβέρνηση το βάρος του πακέτου με τα νέα, επαχθή δημοσιονομικά και «διαρθρωτικά» μέτρα που συμφώνησε η κυβέρνηση του Πασοκ με την Τρόικα.

Πρόκειται για περαιτέρω δραματικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές και προνομιακές παροχές σε συνδυασμό με νέα φοροεπιδρομή στα εισοδήματα, την ακίνητη περιουσία και την ιδιωτική κατανάλωση.

Το γεγονός ότι και άλλα στελέχη του Πασοκ αναζητούν τρόπους επηρεασμού της ευθύνης για την επικείμενη λήψη μέτρων, είτε στηρίζοντας την παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, όπως, για παράδειγμα, η Α. Διαμαντοπούλου , είτε προετοιμάζοντας το έδαφος για πρόωρες εκλογές, όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, δημιουργεί εικόνα ακυβερνησίας.

Είναι ανεπίτρεπτο ότι, στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία κατά την οποία κρίνεται, όχι μόνο η επιτυχία της μεταβατικής κυβέρνησης συνεργασίας, αλλά η ίδια η προοπτική της ελληνικής οικονομίας, οι υπουργοί του Πασοκ, αντί να ασχολούνται με την προώθηση του κυβερνητικού έργου το οποίο τους έχει ανατεθεί, αποδίδονται σε προσωπικά πολιτικά παιχνίδια, στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν την πολιτική τους θέση στην κούρσα διαδοχής του Γιώργου Παπανδρέου.

Τα διαλυτικά φαινόμενα που παρατηρούνται στο εσωτερικό της κυβέρνησης με ευθύνη κορυφαίων υπουργών του Πασοκ , σε συνάρτηση με τις ραγδαίες εξελίξεις στο μέτωπο της οικονομίας και τις πιέσεις για την επιβολή και νέων σκληρών μέτρων, επιτείνουν, με την πάροδο του χρόνου το οικονομικό, πολιτικό αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα.

Και παράλληλα καθιστούν αναπόφευκτη την προσφυγή στην κάλπη στο αμέσως προσεχές διάστημα προκειμένου να δοθεί λύση στην προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης.
ΕΤ

Πλεόνασμα ή … πλεονεξία;

Η συμφωνία της Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών ενώ καθορίζει το μέλλον της χώρας μας για τα επόμενα τουλάχιστον 20 χρόνια, δεν έτυχε της ανάλογης πολιτικής και κοινωνικής ζύμωσης, και φυσικά της ενημέρωσης του ελληνικού λαού.

Δεν εξηγήθηκε από τον πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο και τον υπουργό Οικονομικών κ. Βενιζέλο, τι σημαίνει π.χ «Ο ορισμός του κριτηρίου του χρέους σε όρους αριθμητικής τιμής αναφοράς για τη μείωση του χρέους (κανόνας του 1/20) για τα κράτη μέλη με δημόσιο χρέος άνω του 60% θα πρέπει να κατοχυρωθεί στις νέες διατάξεις«, που εμπεριέχεται στο κείμενο των αποφάσεων της Συνόδου.

Δεν έτυχε της αρμόζουσας επεξήγησης προς τον ελληνικό λαό πως η συμφωνία προβλέπει (όπως είχε συμφωνηθεί στο ecofin του Μαρτίου και υπογράφηκε τότε από τον κ. Παπακωνσταντίνου) ότι οι χώρες με δημόσιο χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ θα πρέπει να το μειώνουν κατά 5 εκατοστιαίες μονάδες ετησίως, προκειμένου να υποχωρήσει κάτω από το συγκεκριμένο επίπεδο αναφοράς,και αυτό θα πρέπει να είναι νομοθετικά κατοχυρωμένο.

Δεν πληροφόρησαν τον ελληνικό λαό ότι για τουλάχιστον 17 έτη ο ετήσιος προϋπολογισμός του κράτους θα πρέπει να είναι πλεονασματικός κατά περίπου …11 δισ. ευρώ !

Από αυτό το πλεόνασμα θα προκύπτει η μείωση του χρέους κατά 5% ετησίως, με δεδομένο ότι το ελληνικό χρέος, ακόμη και μετά το «κούρεμα» που προγραμματίζεται να γίνει στις αρχές του 2012, θα διαμορφωθεί στο 145% του ΑΕΠ.

11 δισ. ευρώ λοιπόν ετησίως πλεόνασμα!

Από που θα βρεθεί αυτό το τεράστιο πλεόνασμα;

Για να γίνει κατανοητό τι ακριβώς αντιπροσωπεύει αυτό το νούμερο, αξίζει να αναφέρω ότι με όλα αυτά τα χαράτσια και τα πρωτοφανή μέτρα λιτότητας που επεβλήθησαν, για το 2012 το πρωτογενές πλεόνασμα έχει προϋπολογιστεί στα… 2,2 δισ. ευρώ! Μάλιστα και αυτό είναι αμφίβολο ότι θα επιτευχθεί χωρίς τη λήψη ΚΑΙ ΝΕΩΝ μέτρων το 2012.

Δεν εξήγησαν, ούτε ο τεχνοκράτης Παπαδήμος, ούτε ο «πολιτικός παλαιάς κοπής» Βενιζέλος (όπως δεν είχαν εξηγήσει και οι έτεροι «Καππαδόκες» Γ. Παπανδρέου – Γ.Παπακωνσταντίνου), τι πραγματικά θα σημάνει για τον ελληνικό λαό η προσπάθεια επίτευξης ενός τόσο μεγάλου πρωτογενούς πλεονάσματος.

Δεν πληροφόρησαν τον ελληνικό λαό αν υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι επίτευξης αυτής της προσπάθειας, πέραν των οποιονδήποτε εκποιήσεως του πλούτου αυτής της χώρας, αλλά και της εξοντωτικής αφαίμαξης των εισοδημάτων του και της λιτότητας σε επίπεδα μεταπολεμικά, αν όχι κατοχικά.

Υπάρχει φυσικά η πρόταση της ΝΔ και του Αντώνη Σαμαρά, που εδώ και δύο χρόνια φωνάζει ότι η ΜΟΝΗ έξοδος από το εφιαλτικό τούνελ είναι η Ανάπτυξη. Δικαιώθηκε πλήρως μεν, αφού αυτό πλέον το δέχονται( από τις δηλώσεις τους μέχρι τα πορίσματά τους), όσοι μέχρι χθες τον αμφισβητούσαν.

Εξακολουθεί όμως να παραμένει η παραδοξότητα των αποφάσεων του Γαλλογερμανικού άξονα, που οδηγούν όλη την Ευρώπη σε μακροχρόνια ύφεση.

Κάτω υπ’ αυτές τις συνθήκες , λοιπόν, διαρκούς και άγριας λιτότητας,ο μεταβατικός πρωθυπουργός κ. Παπαδήμος και ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος, καθώς επίσης και οι κύριοι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου οι οποίοι είχαν θέσει «τα θεμέλια» γι’ αυτό το τερατούργημα, θα πρέπει να εξηγήσουν λεπτομερώς (καθώς δεσμεύουν όχι μόνο την επόμενη κυβέρνηση, αλλά μια ολόκληρη γενιά) ΑΠΟ ΠΟΥ θα βρεθούν αυτά τα τεράστια πλεονάσματα στους προϋπολογισμούς της επόμενης εικοσαετίας;

Από την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας; Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να καλύψει τέτοια ποσά, ιδιαίτερα υπό συνθήκες «ασφυκτικής υποτίμησης» της αξίας της!

Από την οικονομική ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας; Άτοπο από ένα σημείο και μετά , αφού… «Ουκ αν λάβεις από του μη έχοντος» !

Ή μήπως, τέλος, από την εκποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας (υφισταμένων και …μελλοντικών!) και θα πούμε και ευχαριστώ;

Η διχαστική πολιτική του Βερολίνου

Το πρώτο συμπέρασμα που συνεπάγεται από την προχθεσινή απόφαση της Συνόδου Κορυφής των Βρυξελλών είναι ότι το Βερολίνο υπέβαλε πλήρως τις θέσεις του για αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης, επισύροντας μάλιστα αυτόματες κυρώσεις για τα απείθαρχα κράτη που φτάνουν μέχρι και την έξοδο από το ευρώ.

Με εκβιαστικά διλήμματα ή όχι είναι σαφές ότι η κ. Μερκελ πέτυχε να σύρει στο άρμα της εκόντες άκοντες, από τον κ. Σαρκοζί μέχρι τους πιο ανίσχυρους της Ευρώπης.

Μια δεύτερη, πιο προσεκτική προσέγγιση της γερμανικής στρατηγικής αποκαλύπτει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο ότι πίσω από την απόλυτη επικυριαρχία της Γερμανίας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο κρύβονται στο ψέμα και την υποκρισία.

Είναι πραγματικά εκπληκτικό ότι, την ώρα που για τους άλλους επιβάλλεται αυστηρή διατήρηση του ελλείμματος κάθε κράτους έως και 3% του ΑΕΠ, ο γερμανικός νόμος του 2009 δεν προβλέπει απότομη αλλά σταδιακή μείωση των ελλειμμάτων του ομοσπονδιακού προυπολογισμού με ορίζοντα το 2016, ενώ στα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας δίνεται, μάλιστα το περιθώριο να προσαρμόσουν τα δημοσιονομικά τους έως το 2020.

Ο περίφημος «χρυσός κανόνας» έχει μετατραπεί από την κ. Μερκελ σε εφαρμογή άλλων μέτρων και άλλων σταθμών μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης. Από τη μία η Γερμανία πνίγει την Ε.Ε την ύφεση και, από την άλλη, ακολουθεί μια άλλη, ευνοικότερη συνταγή για τους δικούς της υπηκόοους.

Το πρόβλημα είναι ότι η κ. Μερκελ προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει ότι τα πλεονάσματα της Γερμανίας είναι τα ελλείμματα των άλλων Ευρωπαίων, στους οποίους επιχειρεί να επιβάλει αυτά που η ίδια δεν πιστεύει ότι πρέπει να εφαρμοστούν στη χώρα της.

Είναι φανερό ότι η τακτική αυτή του Βερολίνου είναι καθαρά διχαστική, αφού αντί να επιφέρει την πλήρη δημοσιονομική , οικονομική ενοποίηση των χωρών της ευρωζώνης, κινδυνεύει να οδηγήσει σε διάσπαση , στέλνοντας εκτός ευρώ τις άλλες χώρες που δεν θα καταφέρουν αν επιτύχουν τους δύσκολους στόχους, τους οποίους όμως δεν καλείται να πιάσει η ίδια η Γερμανία.
ΕΤ