«11/9»- Αλήθειες και ψέματα.(3)

Μια αμερικανική εφημερίδα τους αποκάλεσε «καθηγητές της παράνοιας», άλλες απλώς ….δεν τους αναφέρουν.

Οι επιστήμονες όμως αυτοί δεν είναι συνομωσιολόγοι ή κάποιοι ευφάνταστοι, ούτε βέβαια και περιθωριακοί.

Είναι καθηγητές πανεπιστημίων και άλλοι επιστήμονες που βλέπουν τελείως διαφορετικά την τρομοκρατία.

Πρόκειται για την οργάνωση «Scholars for 9/11 truth»( Ακαδημαϊκοί για την αλήθεια της 11nς Σεπτεμβρίου) που ως στόχο τους έχουν την εύρεση της αλήθειας στα γεγονότα που άλλαξαν τον κόσμο ( προς το χειρότερο βέβαια).

Προσπαθούν να αποδείξουν ότι αυτά που διαβάσαμε και ακούσαμε για την 11η Σεπτεμβρίου, δεν ήταν παρά μια τέλεια σκηνοθετημένη απάτη σε βάρος όλης της ανθρωπότητας και ειδικά του αμερικανικού λαού.

Χρησιμοποιούν επιστημονική γλώσσα και, όπως λένε, πειραματικά δεδομένα, ενώ δεν παραλείπουν να κατηγορούν την κυβέρνηση Bush για μαζικά εγκλήματα κατά του ίδιου της του λαού.

Ο συνιδρυτής της οργάνωσης James Fetzer που είναι ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα έδωσε μια συνέντευξη στην «Ε» το 2006.

Ας δούμε μερικά αποσπάσματα της. Στην ερώτηση του δημοσιογράφου «Δεν είναι δύσκολο να εκτελέσουν τέτοιο σχέδιο και να μην τους αντιληφθεί κανείς;» εννοώντας την κυβέρνηση Bush απαντά: «Υπήρξε ένα θέμα ασφαλείας στους δίδυμους πύργους δύο βδομάδες πριν από την 11/09. Τα κτίρια έκλεισαν, οι υπάλληλοι στάλθηκαν στα σπίτια τους, οι κάμερες ασφαλείας έσβησαν και ομάδες υποτιθέμενων μηχανικών μπήκαν μέσα.

Ήταν η ώρα που τοποθετήθηκαν τα εκρηκτικά. Ο Steven Earl Jones, καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο BYU, έχει υπολογίσει ότι χρειάζονταν μόνο δέκα επισκέψεις από δέκα άτομα για να "φυτευτούν" τα εκρηκτικά.

Η υπεύθυνη εταιρεία για την ασφάλεια του World Trade Center ήταν η Securecom. Ενας από τους διευθυντές της και μέλος του διοικητικού της συμβουλίου ήταν (μέχρι πριν λίγους μήνες από την 11/9) ο Marvin Bush….αδελφός του προέδρου G.Bush. όπως επίσης και ένας άλλος ξάδελφος του.

Όπως λένε και στα δικαστήρια, υπήρχαν το κίνητρο, τα μέσα και η ευκαιρία».

Στην ερώτηση «Αν ταξινομούσατε τις αποδείξει σας σε μια λίστα, ποια θα θεωρούσατε περισσότερο σημαντική;» απαντά: «Τα φυσικά ευρήματα είναι τα θεμέλια της δικής μας ανάλυσης. Η κυβερνητική άποψη καταρρίπτει τους νόμους της Φυσικής και της Μηχανικής και δεν είναι δυνατόν να είναι αληθινή.

Για παράδειγμα, Η μεγαλύτερη θερμοκρασία στην οποία μπορούν να φτάσουν φλεγόμενα τα καύσιμα των αεροπλάνων, στις ιδανικότερες συνθήκες και με άφθονο διαθέσιμο οξυγόνο, είναι 1.800 βαθμοί Φαρενάιτ.

Αυτές οι φωτιές έκαιγαν πολύ χαμηλότερα. Ο μαύρος καπνός που έβγαινε σηματοδοτεί ότι ήταν πολύ χαμηλότερα.

Σε εργαστηριακά πειράματα υπολογίστηκε ότι έκαιγαν περίπου στους 500 βαθμούς.

Το ατσάλι στο σκελετό του κτιρίου λιώνει στους 2.800 βαθμούς, δηλαδή σε 1.000 βαθμούς παραπάνω από την υψηλότερη θερμοκρασία που θα μπορούσε να προκληθεί από τα καύσιμα. Ακόμη, πάντα σύμφωνα με τα πειράματα, το ατσάλι θα μπορούσε να αντέξει σε θερμοκρασία 2.000 βαθμών για έξι συνεχείς ώρες, χωρίς να δείξει εμφανή κόπωση.

Το ένα κτίριο, ο νότιος πύργος, που έπεσε πρώτος - ενώ ήταν ο δεύτερος που χτυπήθηκε -, κατέρρευσε ή καλύτερα εξαφανίστηκε έπειτα από ....μία ώρα.

Ο βόρειος πύργος έπειτα από μιάμιση ώρα. Έτσι, οι φωτιές έκαιγαν σε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία και για πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα, για να αποδυναμώσουν το ατσάλι.

Δεν θα μπορούσε να λιώσει, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση, γιατί το ατσάλι δεν θα εξασθενούσε υπό αυτές τις συνθήκες.

Ακόμη, συζητήσεις με πολιτικούς μηχανικούς με έχουν πείσει πως η σχεδίαση του κτιρίου ήταν τέτοια που δεν θα έκανε κατακόρυφη κατάρρευση.

Υπάρχει ένα και μοναδικό πιθανό σενάριο για να γίνει μια κατακόρυφη κατάρρευση.

Έπρεπε όλες οι κολόνες υποστήριξης να κοπούν την ίδια στιγμή. Αυτό είναι εντελώς γελοίο! Δεν υπάρχει τρόπος να γίνει αυτό μέσω της θερμότητας.

Μπορεί να γίνει μόνο μηχανικά ή με τη χρήση εκρηκτικών».

Ήταν τελικά μια ξαφνική χαοτική ημέρα ή μια καλά προσχεδιασμένη ημέρα;

Η ντόπα έχει πολλές μορφές !

Η ευγένεια ανοίγει βράχους και η αγένεια κλείνει πόρτες. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει ο κ. Ισίδωρος Κούβελος .

Σύμφωνα με το έγγραφο-καταπέλτη που έστειλε η FINA (Παγκόσμια Ομοσπονδία Κολύμβησης) στην ΕΟΕ, με κοινοποίηση στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, ο κ. Κούβελος δημιούργησε σοβαρό επεισόδιο στο Εθνικό Κολυμβητήριο του Πεκίνου, με «θύμα» την υπεύθυνη πρωτοκόλλου της FINA για τις διαπιστευμένες κερκίδες, Μαρσέλα Σάξλουντ.

Το περιστατικό συνέβη όταν απαγορεύτηκε η είσοδος του Έλληνα αρχηγού στην εξέδρα των επισήμων, το απόγευμα της 12ης Αυγούστου.

Ο κ. Κούβελος όχι μόνο την πρόσεβαλε και τη διέβαλε με τον ισχυρισμό ότι εκείνη δεν είχε δικαίωμα να του απαγορεύσει την είσοδο στις κρατημένες για μέλη της FINA εξέδρες, αλλά και φώναξε μπροστά σε άλλα μέλη του εκτελεστικού γραφείου της FINA και σε μέλη της ΔΟΕ ότι ο ίδιος, ως αρχηγός αποστολής της Ελλάδας, είναι σημαντικότερος από τη FINA. «Τι είναι η FINA», «η FINA δεν είναι τίποτα» φώναξε και πρόσθεσε ότι «η FINA είναι εκείνη που δεν δικαιούται παρουσία στις εξέδρες».

Οι πράξεις αυτές έκαναν την υπεύθυνη Μαρσέλα Σάξλουντ να ξεσπάσει σε δάκρυα και σχεδόν της προκάλεσαν νευρική κρίση, σύμφωνα με το έγγραφο.

Όπως καταλαβαίνεται στην Κίνα είχαν την …τύχη να γνωρίσουν εκ του σύνεγγυς το γνωστό νεοελληνικό «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και τις παραλλαγές του ,στην αναίσχυντη συμπεριφορά και το πρόσωπο του αρχηγού της ελληνικής ομάδας.

Είχαν την …τύχη να γνωρίσουν εκτός της αθλητικής ντόπας και αυτήν της κοινωνικοπολιτικής ντόπας. Την ντόπα της αλαζονείας!

Ο κ. Κούβελος θα έπρεπε να γνωρίζει πολύ καλά ότι στο Πεκίνο δεν ιδιωτεύει ,αλλά ως αρχηγός της αποστολής εκπροσωπεί πρωτίστως την χώρα μας.

Εκπροσωπεί την αλλοτινή κοιτίδα της δημοκρατίας και της φιλοσοφίας, του αθλητισμού και των Ολυμπιακών ιδεωδών.

Με τέτοιες συμπεριφορές η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει το φως και την λάμψη που της προσδίδουν τα ανωτέρω και να μετατραπεί σε μια «γκρίζα» χώρα, κατοικημένη από ανθρώπους που εκπέμπουν ....«αλαζόνια»(σωματίδια αλαζονείας )

Η ευγένεια της ψυχής, αγαπητέ κ.Ισίδωρε , η ευγένεια στους τρόπους, η ευγένεια στο χαρακτήρα είναι εκδήλωση πολιτισμού και στοιχείο εκλεπτυσμένου ανθρώπου .

Η ευγένεια θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι κάνει στην ανθρώπινη φύση ότι η ζέστη στο κερί.

Αντίθετα η αγένεια ,η επίδειξη δύναμης και η επιβολή εξουσίας είναι πράγματα που δυναμιτίζουν τις ομαλές ανθρώπινες σχέσεις.

Οι ανεξέλεγκτες «κυτταρικές ρίζες» αλαζονείας επιβαρύνουν την ικανότητα της κοινωνίας μας να διατηρείται πνευματικά υγιής, κλέβοντας υγιή στοιχεία από κάθε μέρος του «κοινωνικού κυττάρου» που συναντάνε.

Τέτοιες «κυτταρικές ρίζες» αλαζονείας δεν έχουν καμία θέση στην εκπροσώπηση της χώρας μας .

Η μεταμοντέρνα θεωρεία ότι η αγένεια υποδηλώνει κύρος ενώ η αβρότητα αδυναμία, έχει θέση μόνο στο σημερινό … κρατίδιο του Κολωνακίου, που ως φωταγωγημένη βιτρίνα εκ του μακρόθεν εντυπωσιάζει, εκ του σύνεγγυς όμως παρατηρείς ότι έχει αραχνιάσει και βρίθει τρωκτικών.

Ευγενής και ευπρεπής , αγαπητέ …. αρχηγέ της αποστολής, ήταν η κ. Σάξλουντ που στο κλασικό «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» δεν σου απάντησε:

Βεβαίως και ξέρω .Είστε ο ….σύζυγος… της Κυρίας!

ΥΓ. Ο κ. Κούβελος κάθισε αρκετές φορές στις εξέδρες των επισήμων όσο ήταν στο Πεκίνο η σύζυγός του, υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά μετά το συμβάν της 12ης Αυγούστου εμφανίζεται στην κερκίδα των αθλητών.

Τα μυστικά έχουν την τάση να δραπετεύουν.

Για κάποιους τα μυστικά πρέπει να μένουν ασφαλισμένα και μακριά από τα αδιάκριτα μάτια και μυαλά . Πλανώνται πλάνην οικτράν.

Οι συγκλονιστικές αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Ron Suskind-ένας από τους εγκυρότερους Αμερικανούς δημοσιογράφους, τιμηθείς με βραβείο Πούλιτζερ-,έφεραν αναστάτωση τόσο στον Λευκό Οίκο , όσο και στο επιτελείο του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων Τζον Μακέιν .

Σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζεται ο Ron Suskind στο νέο βιβλίο του «The Way of the World A Story of Truth and Hope in an Age of Extremism» που κυκλοφορεί αυτή την εβδομάδα στις ΗΠΑ, ο Λευκός Οίκος ήταν αυτός που έδωσε εντολή στην CIA να χαλκεύσει έγγραφο για να ενοχοποιήσει τον Saddam Hussein.

Όπως αναφέρει ο συγγραφέας έχει τις μαγνητοφωνημένες καταθέσεις δύο ανωτάτων στελεχών της CIA, που βεβαιώνουν ότι τους τελευταίους μήνες του 2003 ο Λευκός Οίκος «διέταξε» τη CIA να ετοιμάσει ένα άκρως απόρρητο μνημόνιο απευθυνόμενο δήθεν στον Saddam , το οποίο υποτίθεται ότι είχε συντάξει τον Ιούλιο του 2001 ο Tahir Jalil Habbush, αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών του Ιράκ.

Το έγγραφο σημείωνε μεταξύ άλλων, ότι ο Mohammed Atta,- ο άνθρωπος που οργάνωσε την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης –είχε στενές επαφές με το ιρακινό καθεστώς και ότι το πρόγραμμα κατασκευής όπλων μαζικής καταστροφής…..«προχωρούσε χωρίς καθυστερήσεις».

Μάλιστα η Ουάσιγκτον διοχέτευσε με τον τρόπο της αυτό το πλαστό «σημαντικό ντοκουμέντο» στον διεθνή Τύπο και σε ορισμένους συμμάχους.

Τον Δεκέμβριο του 2003 η εφημερίδα «The Sunday Telegraph» είχε ρεπορτάζ σχετικά με το …. «έγγραφο», κάτι που έδωσε ….αφορμή στον Tony Blair, να μιλήσει για ....«τεκμηριωμένη δικαίωση» της απόφασής του να υποστηρίξει τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους στην εισβολή στο Ιράκ.

Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Ο Ron Suskind καταλογίζει και στους Βρετανούς ευθύνες αφού σύμφωνα με τις πηγές του (οι μαγνητοφωνημένες καταθέσεις των δύο ανωτάτων στελεχών της CIA) ο Tahir Jalil Habbush, είχε ενημερώσει τη βρετανική υπηρεσία πληροφοριών, πολύ προτού αρχίσει ο πόλεμος, ότι το Ιράκ είχε τερματίσει «από καιρό» το πρόγραμμα κατασκευής μέσων μαζικής καταστροφής.

Οι Βρετανοί με την σειρά τους προώθησαν στην Ουάσιγκτον την πληροφορία, αλλά η Ουάσιγκτον έκρινε ότι .....«δεν εξυπηρετεί» τους σκοπούς της και η πληροφορία….. θάφτηκε.

Να σημειωθεί ότι λίγο νωρίτερα η ίδια πληροφορία για τη διακοπή του ιρακινού προγράμματος είχε φθάσει στους Αμερικανούς και από άλλη υψηλού επιπέδου Ιρακινή πηγή.

Για όλα αυτά ο Λευκός Οίκος απάντησε δια στόματος της γνωστής μας Condoleezza Rice.

Τα επιχειρήματα της ….αποστομωτικά: «Κοιτάξτε, οι Ηνωμένες Πολιτείες..... ο Λευκός Οίκος δηλαδή…. δεν επρόκειτο να ζητήσει από κάποιον να κατασκευάσει έγγραφο…. για θέμα τέτοιας σημασίας».

Τόσο ισχυρό επιχείρημα ! Μας έπεισες Condoleezza.

Δεν ξέρεις ότι τα μυστικά, …..όπως ο Houdini ,έχουν μια τάση να δραπετεύουν ;

Πηγή πληροφοριών: «Financial Times»